Ronde van Schoonhoven, 21 september 2017, door Helene de Vries

Het weer in Nederland wil nog wel eens grillig zijn, maar op de dag van de eerste rit ná de zomerstop waren de weergoden ons zeer welgezind en zijn we getrakteerd op een ware ‘Indian Summer’. Heerlijk weer!

De opkomst van equipes bleef steken bij 6 in totaal. Dat was dus een beperkt deelnemersveld, maar één van de aanwezigen merkte op dat nu toch wel duidelijk werd wie de ‘harde kern’ vormden.

Ria en ik hadden nog afgesproken dat we écht geen derde zouden gaan worden, omdat aangezegd werd dat degene die derde zou worden het verslag moest schrijven. Dat is dus mislukt, want we werden wel degelijk derde, zij het een beetje ‘ex aequo’. En dus meteen ook een ex aequo voor het verslag.

Uitzetter Nico Slappendel had zich deze keer uitgeput in een bijzonder mooie rit met een gecombineerd systeem: punten vrije route en pijlen kortste route. Voor de zéér oplettende lezertjes: de route van punt naar pijl moest dus de kortste zijn, die van pijl naar pijl eveneens, maar het venijn zat in de pijl naar de punt. Dát was vrije route en dus moesten de langsrijders niet worden genoteerd.

De route begon en eindigde bij restaurant Lekzicht. Vanaf het restaurant hebben we vanaf enige hoogte kunnen neerkijken op het waterniveau van de rivier. Dat was tijdens de rit wel anders! Dat Nederland nat was, wisten we al. Ria en ik wonen allebei op een polderdijk. Alleen: die dijk steekt toch echt zo’n 50 centimeter boven het waterniveau uit. Nico leidde ons over allerlei paden en weggetjes door het (beschermde!) Groene Hart. Dat wegdek lag op sommige plekken bijna gelijk aan het waterniveau. Dat was wel even wennen…

We hebben gereden door de Lopikerwaard, vlak langs de Reeuwijksche plassen, en dan via de Krimpenerwaard weer terug naar Schoonhoven.
Voor sommigen een heel nieuw en nog onontdekt gebied; voor anderen een feest der herkenning.

Chapeau voor de uitzetter!